ایران
ایران
41-344-20399
گواهی
ISO 9001:2008
تولید کننده نمونه
فیلتراسیون صنعتی
پیشرو در صنعت
بیمارستان های سیار
fa logo

بیمارستان صحرایی

بیمارستان صحرایی، نوعی تاسیسات پزشکی کوچک و قابل جابجایی است که موقتا به رسیدگی به مجروحان در محل حادثه می­پردازد، پیش از آن که امکان انتقال امن آنان به یک بیمارستان دائمی فراهم آید. رسیدگی موقتی می­تواند در یک واحد اورژانس سیار یا یک بیمارستان سیار صورت پذیرد. این تاسیسات را می­توان در نزدیکی میدان جنگ و یا در محل وقوع بلایای  طبیعی یا انسانی برپا کرد. در حقیقت، این ابزار طراحی شده­اند تا در شرایط طاقت­ فرسای نظامی یا فجایع غم انگیز به فعالیت بپردازند.

ایده­ اولیه­ بیمارستان­های صحرایی از واحدهای پزشکی ارتش منشا گرفته ­است؛ هم­ اکنون بیمارستان های ارتشی سیار (MASH) نقش بسزایی در کمک رسانی به مجروحان دارند.

بیمارستان صحرایی

سازمان بهداشت جهانی بیمارستان صحرایی را اینگونه معرفی می­کند: ” واحد سیار یا قابل حمل و نقل، مستقل و خودکفای درمانی با قابلیت قرار گیری سریع و گسترش برای تامین نیاز­های فوری و ضروری برای مدت زمانی مشخص.”

درمان زخمی­ها در جنگ یک هنر باستانی است، اما در سال­های اخیر شماری از شرکت­های فعال در این زمینه، مثلا به تولید تریلی و کانتینر­های گسترش ­پذیر پرداخته ­اند. سیستم­ های مدرن شامل تعدادی تریلی­های گسسترش ­پذیر جایگزین سیستم های پیشین چادر شده ­اند.

کمک به آسیب دیدگان بدون وجود ابزار و تجهیزات پزشکی و محیطی پاکیزه و مناسب کاری بس دشوار است؛ بنابراین یک واحد سیار بایستی از این دسته امکانات بهره ­مند باشد؛ تنها در این صورت در شرایط بحرانی سودمند خواهد بود.

بیمارستان­های صحرایی می­توانند فضاهای چادر مانند (یا فضاهای قابل انبساط با فشار هوا در موارد نوین آن) یا کانتینرهای گسترش ­پذیر باشند؛ اما اما یک اتاق سیار پزشکی یک تریلی گسترش ­پذیر میباشد که میتواند به سرعت در نزدیکی محل حادثه یا میدان جنگ دایر گردد. بهتر است این تاسیسات در نزدیکی ساختمان­های قابل شناسایی (مانند رستوران، مدرسه و …) یا محل­های قابل دسترسی آسان در مناطق دورافتاده در شرایط بحران جای گیرند.

در مواردی که سازه­ها به طریق هوایی وارد میشوند، به طور معمول واحد پزشکی قابل حمل و نقل درون یک کانتینر استاندارد جای گرفته است. بعد از برپایی بیمارستان صحرایی، کانتینرهای خالی میتواند بعنوان پناهگاه و یا انبار مورد استفاده قرار بگیرند. بیمارستان صحرایی معمولا بزرگ­تر از یک ایستگاه کمک­رسانی موقتی و کوچک­تر از یک بیمارستان ارتشی دائمی است. تریلی­های گسترش ­پذیر اورژانس میتواند به منظور ایستگاه کمک ­رسانی موقتی استفاده شود.

بیمارستان ­های سیار در کوچکترین مقیاس خود متشکل از هفت تریلی بازشو (علاوه بر ساختمان اداری) میباشد اما در مقیاس بزرگتر نیز موجود است. مقیاس ­های بزرگتر این بیمارستان­ها ترکیبی از چندین تریلی استاندارد و گستر ­پذیز پزشکی است.

تاریخچه­ بیمارستان صحرایی

بر اساس قوانین بین­ المللی حقوق بشر، همه­ بیمارستان­ها برخی قوانین حفاظتی را دارا می باشند. برای مثال حمله به بیمارستان یا هر واحد پزشکی، از جرایم جنگی محسوب میشود، به همان صورت استفاده از بیمارستان یا مرکز پزشکی برای اقدامات نظامی یا سنگر­بندی ممنوع است. همچنین استفاده از بیمارستان، آمبولانس یا هرگونه تاسیسات پزشکی برای پنهان کردن سربازانی که زخمی نیستند، خلاف قوانین بین ­المللی میباشد.

علاوه بر قوانین بین ­المللی و دستور­العمل  های نظامی، همه­ کشور ها از کارکنان درمانی حمایت میکنند. این بخش، پایه و اساس قانونی بین­ المللی است که در سال ۱۸۶۴ ایجاد شد و در یکی از ۴ بند از خلاصه قرارداد ژنو در سال ۱۹۴۹ قرار دارد، که در سال  ۱۹۷۷ بدان افزوده شده است. پزشکان، پرستاران و پرسنل بیمارستانی برای رسیدگی به مجروحان در مناطق جنگی مورد نیاز اند. حمله به ایشان و یا بیمارستان محل فعالیتشان جرمی بسیار بزرگ است. قوانین بین ­المللی از حرفه­ی پزشکی حمایت میکند تا اطمینان حاصل شود که آن­ها هیچگونه مداخله نظامی ندارند. پزشکان بایستی به افراد بر اساس نیاز­های هر یک رسیدگی کنند و نباید مجبور به اولویت دهی به شخص خاصی شوند؛ پرسنل بیمارستانی نباید برای فعالیت های درمانی مورد بازخواست قرار گیرند و نبایستی رازداری بیمار – پزشک را نقض کنند.

کارکنان بیمارستان در هر زمان براساس بی­طرفی و اخلاقیات رفتار کنند و نباید درگیر مشاجره شوند. واحد های پزشکی باید هرگونه سلاحی را در ورودیه ساختمان ضبط کرده و تا زمان ترخیص بیمار انبار کننند. پرسنل درمانی، در صورت تصرف محل بیمارستان ثابت یا سیار و از توقیف مصون نیستند؛ اما بایستی با ایشان با احترام برخورد گردد؛ بایستی اجازه یابند تا به فعالیت معمول خود در رسیدگی به بیماران و مجروحان ادامه دهند. در مناقشات بین­ المللی کارکنان دائمی درمانی بایستی به غیر از زمان کوتاهی که برای رسیدگی به بیماران مورد نیاز است، به کشور خود باز گردانده شوند.

کارکنان دائمی عبارتند از افرادی که در کل مدت زمان مناقشه ماموریتی پزشکی داشته ­اند. امکان استفاه از مهارت­های پزشکی کارکنان موقت در زندان وجود دارد. در صورتی که مناقشه بین­ لمللی نباشد، تفاوت فوق بین پرسنل دائم و موقت در نظر گرفته نمیشود، ولی در هیچ شرایطی نباید که کارکنان درمانی به دلیل مراقبت از سربازان زخمی دشمن مورد مجازات قرار گیرند.